Από τη Μάρη Γαργαλιάνου, διαπιστευμένη business & life coach, communication expert, δημιουργό του (magicme.gr).
Οι coachees μου δε μιλούν για την αγάπη όπως την έχουμε συνηθίσει. Μιλούν για σχέσεις που τις μίκρυναν, για προσπάθειες μονόπλευρες, για όρια που δεν μπήκαν ποτέ. Η αγάπη θα έπρεπε να είναι απλή: σεβασμός, φροντίδα, αμοιβαιότητα, χώρος για να αναπνέεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου. Στην πραγματική ζωή, όμως, συχνά είναι πολύ πιο περίπλοκη. Από νωρίς μας μαθαίνουν να προσφέρουμε υπερβολικά, να συμβιβαζόμαστε εύκολα, να δίνουμε συγχωροχάρτια χωρίς φίλτρα, να μετράμε την αξία μας μέσα από το πόσο αγαπάμε τους άλλους, αντί να ξεκινάμε από το πώς αγαπάμε τον εαυτό μας. Αυτή είναι η "αγάπη" που μας διδάσκουν τα κοινωνικά στερεότυπα: μια αγάπη λιγότερο πράξη και περισσότερο καθρέφτης προσδοκιών. Σχέσεις που μπερδεύουν την αλήθεια με την υποχρέωση. Λέξεις που χάνουν τη βαρύτητα και το νόημά τους αλλοιώνεται όλο και περισσότερο. Οι coachees μου, όμως, μου τα έμαθαν αλλιώς…
Άγιος Βαλεντίνος 2026: Τα ζώδια που ερωτεύονται τρελά (και αυτά που θα κλάψουν)
ΕΛΈΝΗ: "Η ΑΓΆΠΗ ΔΕΝ ΑΝΤΈΧΕΙ ΧΩΡΊΣ ΌΡΙΑ"
Στην 6η μας συνεδρία δε μιλούσαμε πια για εκείνον. Μιλούσαμε για εκείνη. Για την κούραση που δε φαινόταν, για τις λέξεις που είχε καταπιεί, για τις φορές που είπε "δεν πειράζει" ενώ πείραζε. Κάποια στιγμή σώπασε.
Με κοίταξε και είπε: "Δε με φοβίζει να μείνω μόνη. Με φοβίζει να μείνω έτσι όπως είμαι τώρα". Η Ελένη δε μιλούσε για χωρισμό, μιλούσε για εξαφάνιση.
Συγκεκριμένα, για τη δική της. Για το πώς σιγά σιγά είχε γίνει τόσο διαθέσιμη, τόσο υποχωρητική, τόσο "ναι σε όλα", που δεν ήξερε πια τι της άρεσε και τι όχι. Εκεί κατάλαβα κάτι που επαναλαμβάνεται διαρκώς (δυστυχώς, πολλές φορές με τρόπους σκληρούς): όταν δεν υπάρχουν όρια, η αγάπη δε γίνεται μεγαλύτερη, γίνεται πιο φτωχή κι εσύ μοιάζει να μη χωράς πουθενά. Η Ελένη μου έμαθε ότι η αγάπη δε δοκιμάζεται στο πόσα αντέχεις, αλλά στο πόσο χώρο σου επιτρέπει να υπάρχεις.
ΣΟΦΊΑ: "Η ΑΓΆΠΗ ΔΕ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΑΠΌΔΕΙΞΗ"
Μετά την Ελένη άρχισα να το βλέπω παντού. Όχι σαν σύμπτωση, αλλά σαν μοτίβο. Σε φίλες, συνεργάτιδες, οικογένεια. Γυναίκες έξυπνες, ικανές, δοτικές, που δε δυσκολεύονταν να αγαπήσουν (εννοείται!), δυσκολεύονταν να σταματήσουν. Να σταματήσουν να δίνουν, να εξηγούν, να κρατούν όρθιες σχέσεις που (πολλές φορές) δεν έκαναν τίποτα ουσιαστικά για να "τις κρατήσουν".
Σε μια συνεδρία η Σοφία μου είπε σχεδόν απολογητικά: "Αν δεν προσφέρω, νιώθω ότι δεν έχω λόγο να είμαι εδώ". Εκεί συνειδητοποίησα κάτι που με ακολουθεί από τότε: πολλές από εμάς δε μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να αναζητάμε την αγάπη, αλλά να την κερδίζουμε. Και όταν η αγάπη γίνεται συναλλαγή στη λογική "όσο δίνω, αξίζω", τότε χάνει τη φύση της. "Η αγάπη δε χρειάζεται απόδειξη, Μάρη. Δε χρειάζεται υπερπροσφορά. Αν πρέπει να εξαντληθείς για να μείνεις, τότε δεν είναι αγάπη, είναι φόβος. Κι εμένα μου τελείωσε. Χώρισα!".
ΜΑΡΊΑ: "Η ΑΓΆΠΗ ΔΕΝ ΞΕΚΙΝΆ ΑΠΌ ΤΟΝ ΆΛΛΟ"
Τότε άρχισα να αναρωτιέμαι αν, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην αγάπη δεν είναι οι άλλοι, αλλά το σημείο από το οποίο ξεκινάμε. Η Μαρία το είπε χωρίς δράμα, εκκωφαντικά ήρεμα: "Δεν ξέρω αν έχω υπάρξει ποτέ ο εαυτός μου μέσα σε σχέση". Όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί δεν τόλμησε. Γιατί έμαθε ότι, για να αγαπηθείς, πρέπει να προσαρμοστείς, να μη ζητάς πολλά, να μην ενοχλείς. Αυτό που μου έμαθε η Μαρία είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα απ’ όλα: η αγάπη δεν αρχίζει όταν σε διαλέγουν, αλλά όταν σταματάς να εγκαταλείπεις τον εαυτό σου για να σε διαλέξουν. Όταν η σχέση μ’ εσένα γίνεται πιο ειλικρινής από την ανάγκη να ανήκεις κάπου αλλού.
Sex menu: Οι τροφές που ανοίγουν την όρεξη για (ακόμα περισσότερο) σεξ