Υπάρχει μια μικρή συνήθεια που πιθανότατα έχεις κάνει χωρίς να το πολυσκεφτείς: ανεβαίνεις τις σκάλες δύο-δύο όταν δεν υπάρχει κανείς γύρω σου. Μπορεί να πηδήξεις το τελευταίο σκαλοπάτι, να τρέξεις τα τελευταία μέτρα μέχρι το αυτοκίνητο ενώ δεν βιάζεσαι ή να αποφύγεις ένα εμπόδιο κάνοντας ένα μικρό άλμα αντί να το περπατήσεις απλώς.
Το ενδιαφέρον είναι ότι συνήθως δεν το κάνεις για να κερδίσεις χρόνο. Αν όντως βιάζεσαι, πιθανότατα θα ανέβεις τις σκάλες γρήγορα και αποτελεσματικά, με το βλέμμα μπροστά και το μυαλό στον προορισμό σου. Το "δύο-δύο" εμφανίζεται κυρίως όταν δεν υπάρχει πραγματικός λόγος να βιαστείς. Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι που κάνει τη συγκεκριμένη κίνηση τόσο ενδιαφέρουσα.
Πήγαινε από τις σκάλες: 5 αλλάγες που θα δεις στην υγεία σου
Δεν βιάζεσαι. Τότε γιατί το κάνεις;
Αν σε έβλεπε κάποιος να ανεβαίνεις δύο σκαλοπάτια τη φορά, η πιο εύκολη εξήγηση θα ήταν ότι βιάζεσαι. Όμως δεν είναι απαραίτητα έτσι. Υπάρχουν στιγμές που το σώμα σου κινείται λίγο πιο αυθόρμητα από όσο απαιτεί η περίσταση. Δεν χρειάζεται να πας κάπου πιο γρήγορα. Δεν υπάρχει κάποιος να σε περιμένει. Δεν μετράς τον χρόνο. Κι όμως, τα πόδια σου κάνουν αυτό που έκαναν κάποτε σχεδόν χωρίς σκέψη.
Το ίδιο μπορεί να συμβεί όταν πηδάς το τελευταίο σκαλοπάτι, όταν τρέχεις για λίγα μέτρα χωρίς λόγο ή όταν επιλέγεις να περάσεις πάνω από κάτι αντί να το παρακάμψεις. Είναι μικρές, σχεδόν ασήμαντες κινήσεις, που δεν εξυπηρετούν κάποιον πρακτικό στόχο. Και ακριβώς επειδή δεν χρειάζονται, μπορεί να έχουν περισσότερο προσωπικό νόημα από όσο φαίνεται.
Το σώμα σου κάνει ένα μικρό τεστ
Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα οπτική γύρω από το παιχνίδι και την κίνηση στην ενήλικη ζωή: η αυθόρμητη σωματική συμπεριφορά δεν σταματά απαραίτητα όταν μεγαλώνεις. Απλώς αλλάζει μορφή.
Ως παιδί, έτρεχες επειδή μπορούσες. Πηδούσες από ένα σκαλοπάτι επειδή ήταν διασκεδαστικό. Δοκίμαζες τα όρια του σώματός σου χωρίς να χρειάζεσαι κάποιον ιδιαίτερο λόγο. Η ίδια παρόρμηση μπορεί να παραμένει και στην ενήλικη ζωή, απλώς γίνεται πιο διακριτική. Ένα άλμα, δύο σκαλοπάτια μαζί, ένα μικρό σπριντ μέχρι το αυτοκίνητο. Σαν να υπάρχει για λίγα δευτερόλεπτα μια σιωπηλή ερώτηση: "Μπορώ ακόμα;" Και η απάντηση έρχεται αμέσως, μέσα από την ίδια την κίνηση. "Μπορείς." Αυτό δεν είναι απαραίτητα άσκηση ούτε προσπάθεια να αποδείξεις κάτι σε κάποιον. Μπορεί να είναι απλώς ένας τρόπος να αισθανθείς το σώμα σου σε κίνηση.
Γιατί το κάνεις περισσότερο όταν δεν σε βλέπει κανείς;
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Όταν εμφανιστεί κάποιος στον διάδρομο ή στη σκάλα, μπορεί ασυναίσθητα να αλλάξεις ρυθμό. Το αυθόρμητο άλμα γίνεται κανονικό βήμα. Τα δύο σκαλοπάτια γίνονται ένα. Η κίνηση γίνεται πιο μετρημένη. Δεν συμβαίνει πάντα, αλλά είναι χαρακτηριστικό της συγκεκριμένης συμπεριφοράς ότι συχνά παραμένει ιδιωτική. Και αυτό έχει λογική.
Δεν ανεβαίνεις τις σκάλες δύο-δύο για να δείξεις ότι είσαι γρήγορη, δυνατή ή νεότερη. Αν αυτός ήταν ο στόχος, θα είχε νόημα να το κάνεις μπροστά σε κάποιον. Όταν όμως συμβαίνει κυρίως όταν είσαι μόνη, μοιάζει περισσότερο με μια εσωτερική στιγμή παρά με επίδειξη. Δεν υπάρχει κοινό. Υπάρχεις μόνο εσύ και το σώμα σου.
Η σχέση με τον παιδικό σου εαυτό
Καθώς μεγαλώνεις, η σχέση σου με το σώμα αλλάζει. Αρχίζεις να παρατηρείς πράγματα που κάποτε θεωρούσες δεδομένα. Μπορεί ένα πρωινό να σηκωθείς από τον καναπέ λίγο πιο αργά. Μπορεί μια διαδρομή που παλιότερα σου φαινόταν εύκολη να χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να "ζεσταθείς". Μπορεί να αρχίσεις να σκέφτεσαι την αποκατάσταση μετά την άσκηση ή να υπολογίζεις αν μια δραστηριότητα αξίζει την κούραση που θα σου αφήσει.
Δεν σημαίνει ότι κάτι πάει απαραίτητα στραβά. Είναι απλώς ένας διαφορετικός τρόπος να αντιλαμβάνεσαι το σώμα σου. Και τότε μια τόσο απλή κίνηση, όπως το να πάρεις δύο σκαλοπάτια μαζί, μπορεί να αποκτήσει μια μικρή συναισθηματική φόρτιση. Για ένα δευτερόλεπτο δεν είσαι η ενήλικη που σκέφτεται τη δουλειά, τις υποχρεώσεις, το πρόγραμμα και το τι πρέπει να κάνει μετά. Είσαι απλώς το άτομο που κινείται επειδή μπορεί. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που τέτοιες κινήσεις μοιάζουν τόσο οικείες.
Όταν το σώμα θυμάται κάτι που δεν χρειάζεται να εξηγήσεις
Υπάρχει μια ιδιαίτερη αίσθηση στη σωματική μνήμη. Δεν χρειάζεται να θυμάσαι συνειδητά όλες τις φορές που έτρεξες ως παιδί ή που πήδηξες από το τελευταίο σκαλοπάτι. Το σώμα σου έχει ήδη μάθει αυτές τις κινήσεις. Γι' αυτό και μερικές φορές προκύπτουν σχεδόν αυτόματα. Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις "τώρα θα πάρω δύο σκαλοπάτια". Απλώς το κάνεις.
Αυτό μπορεί να λειτουργεί σαν μια μικρή αίσθηση συνέχειας ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές του εαυτού σου. Στο παιδί που έτρεχε χωρίς να σκέφτεται και στον ενήλικα που σήμερα κινείται περισσότερο συνειδητά. Η κίνηση διαρκεί δύο δευτερόλεπτα, αλλά το συναίσθημα που αφήνει μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο.
Δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης
Το να ανεβαίνεις τις σκάλες δύο-δύο δεν αποτελεί από μόνο του ένδειξη καλής φυσικής κατάστασης, ούτε μπορεί μια τέτοια κίνηση να χρησιμοποιηθεί ως κάποιο είδος τεστ ηλικίας ή υγείας. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι το γιατί επιλέγεις αυθόρμητα να το κάνεις. Μπορεί να είναι παιχνιδιάρικο. Μπορεί να είναι συνήθεια. Μπορεί απλώς να σου αρέσει η αίσθηση της κίνησης. Και μπορεί να είναι ένας μικρός τρόπος να αισθανθείς ότι το σώμα σου εξακολουθεί να ανταποκρίνεται όπως το θυμάσαι. Δεν χρειάζεται να του δώσεις μεγαλύτερη διάσταση. Άλλωστε, ένα από τα πιο όμορφα πράγματα σε αυτές τις μικρές κινήσεις είναι ακριβώς ότι δεν έχουν κάποιον μεγάλο σκοπό.
Οι μικρές κινήσεις που κρατάς μόνο για σένα
Ίσως να μην είναι οι σκάλες. Μπορεί να έχεις τη δική σου εκδοχή. Να κάνεις ένα μικρό άλμα πάνω από το λάστιχο του κήπου αντί να το περπατήσεις. Να τρέξεις τα τελευταία μέτρα μέχρι την είσοδο. Να χοροπηδήσεις για δύο βήματα όταν ακούσεις ένα τραγούδι που αγαπάς. Να δοκιμάσεις μια κίνηση απλώς επειδή αναρωτήθηκες αν μπορείς ακόμα να την κάνεις. Είναι μικρές στιγμές στις οποίες δεν χρειάζεται να είσαι παραγωγική, αποτελεσματική ή "σωστή". Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό στοιχείο τους. Για λίγα δευτερόλεπτα, το σώμα δεν είναι κάτι που πρέπει να διαχειριστείς. Είναι απλώς κάτι που κινείται. Κι όταν η κίνηση έρχεται εύκολα, γρήγορα και χωρίς πόνο, υπάρχει μια μικρή, σχεδόν παιδική ικανοποίηση στο να διαπιστώνεις ότι ναι, ακόμα μπορείς.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το νόημα
Την επόμενη φορά που θα βρεθείς μόνη στη σκάλα και θα πάρεις δύο σκαλοπάτια μαζί, δεν χρειάζεται να αναρωτηθείς αν βιάζεσαι. Μπορεί απλώς να είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι μέσα στην ενήλικη εκδοχή σου υπάρχει ακόμη εκείνο το κομμάτι που θέλει να τρέξει, να πηδήξει και να δοκιμάσει το σώμα χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Κανείς δεν χρειάζεται να το δει. Κανείς δεν χρειάζεται να το χειροκροτήσει. Για μια στιγμή, αρκεί να νιώσεις ότι το σώμα σου απάντησε. Και αυτό μπορεί να είναι αρκετό.
ΠΗΓΗ: leravi.org
Αν θέλεις να ζήσεις περισσότερο κάνε αυτό, λένε οι καρδιολόγοι