Από τη Μαρία Καραπαντελή, δασκάλα Yoga, ιδρύτρια του Barefoot Finds
και co-founder/co-host του The Fifth Element Experience.
Για περισσότερα από 15 χρόνια η Nadina Tyropolis κατείχε διεθνείς ηγετικές θέσεις σε κορυφαία brands, μεταξύ των οποίων η Gucci, η adidas και η Sephora. Ύστερα από περισσότερο από μία δεκαετία προσωπικής δουλειάς με θεραπευτές, coaches, mentors και πνευματικούς δασκάλους ίδρυσε τη δική της life coaching προσέγγιση, η Dara Impact, και σήμερα υποστηρίζει founders, επιχειρηματίες και leaders σε περιόδους ανάπτυξης, μετάβασης και επαναπροσδιορισμού. Έπειτα από περισσότερα από 15 χρόνια σε διεθνείς ηγετικές θέσεις τι σε οδήγησε από τον εταιρικό κόσμο στο coaching και στην προσωπική ανάπτυξη;
Δεν ήταν μόνο το υπερβολικό στρες, οι πολλές ώρες στο γραφείο ή τα ασταμάτητα ταξίδια. Αγαπούσα πολλά στοιχεία της τελευταίας μου θέσης στην Gucci, όπως το ίδιο το brand, τη φιλοδοξία, τη στρατηγική και όσα πετυχαίναμε ως ομάδα. Η δύσκολη απόφαση να φύγω ήρθε όταν άρχισα να παρατηρώ ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο: η επίτευξη είχε αποσυνδεθεί από τον άνθρωπο που πετύχαινε. Η καριέρα μου έδειχνε επιτυχημένη και λαμπερή, αλλά είχα ήδη περάσει δύο περιόδους burnout και, κάτω από όλα όσα είχα καταφέρει, ένιωθα ολοένα πιο αποκομμένη από τον εαυτό μου. Για περισσότερο από μία δεκαετία έκανα τη δική μου εσωτερική δουλειά με θεραπευτές, coaches, mentors και πνευματικούς δασκάλους. Εξερεύνησα τις αξίες μου, τις περιοριστικές πεποιθήσεις, τη σκιά, τον εσωτερικό κριτή και τη σχέση μου με το comfort zone μου. Όσο προχωρούσα, τόσο περισσότερο ερωτευόμουν αυτό που αποκαλώ "personal strategy". Το είχα κάνει επί χρόνια για τις ομάδες μου, αλλά πάντοτε υπηρετώντας έναν εταιρικό στόχο. Από την επιθυμία μου να στηρίξω τους άλλους γεννήθηκε η Dara Impact.
Υπήρξε μια στιγμή που συνειδητοποίησες ότι η εξωτερική επιτυχία δεν ήταν πλέον αρκετή;
Ήταν πολλές μικρές στιγμές, αλλά μία έχει μείνει έντονα μέσα μου. Ενώ ήμουν global head of client relations στην Gucci, έκανα μια άσκηση προσωπικών αξιών. Με ανάγκασε να δω με ειλικρίνεια ότι οι αξίες της προσφοράς, της δημιουργικότητας και της ελευθερίας δεν υπήρχαν πουθενά στην περιγραφή της δουλειάς μου. Στα χαρτιά είχα όλα όσα είχα μάθει ότι έπρεπε να θέλω: τίτλο, μισθό, διαμέρισμα, business-class ταξίδια και διεθνή καριέρα. Είχα τσεκάρει όλα τα κουτάκια της "εξωτερικής επιτυχίας". Κι όμως, ένιωθα άδεια και χαμένη. Η άβολη αλήθεια ήταν ότι είχα γίνει πολύ καλή στο να δημιουργώ μια επιτυχημένη ζωή χωρίς ποτέ να αναρωτηθώ αν ήταν η δική μου εκδοχή της επιτυχίας. Κατάλαβα ότι μπορούσα να αλλάζω εταιρείες, χώρες ή τίτλους, αλλά, αν δεν εξέταζα τις πεποιθήσεις και την ταυτότητα πίσω από τις επιλογές μου, θα αναδημιουργούσα την ίδια εμπειρία σε άλλη εταιρεία ή χώρα. Δεν απέρριψα όσα είχα χτίσει και ακόμα και σήμερα η εταιρική εμπειρία παραμένει βασικό κομμάτι του τρόπου με τον
οποίο εργάζομαι. Απλά δεν μπορούσα πια να προσπαθώ να διορθώσω μια εσωτερική ασυμφωνία με ακόμα ένα εξωτερικό επίτευγμα.
Ποιο ήταν το δυσκολότερο κομμάτι της μετάβασης;
Το δυσκολότερο δεν ήταν να αφήσω την καριέρα μου στην Gucci. Ήταν να
επαναπροσδιορίσω σχεδόν όλα όσα είχα μάθει να πιστεύω: τι σημαίνει επιτυχία, οικονομική ασφάλεια και ουσιαστική εργασία, ακόμα και ποια πίστευα ότι έπρεπε να είμαι ως γυναίκα που πλησιάζει τα σαράντα. Όταν μεγάλο μέρος της αυτοπεποίθησής σου έχει χτιστεί γύρω από τον τίτλο, την απόδοση και την ικανότητά σου να παραδίδεις αποτέλεσμα, το να απομακρυνθείς μοιάζει σαν να χάνεις ένα μέρος του εαυτού σου. Χρειάστηκε να αφήσω τη βεβαιότητα, το status και την άνεση μιας ξεκάθαρης ταυτότητας.
Η μετάβαση σπάνια είναι τόσο καθαρή όσο θα θέλαμε. Υπάρχει ένα διάστημα κατά το οποίο η παλιά εκδοχή σου δε σε χωρά πια, αλλά η καινούρια δεν έχει ακόμη σχηματιστεί. Είναι αρκετά άβολο, όχι όμως κενό. Εκεί συμβαίνουν το ξεμάθημα και ο επαναπροσδιορισμός.
Πώς μπορεί το coaching να υποστηρίξει μια γυναίκα σε αυτή την ενδιάμεση φάση;
Πρώτα χρειάζεται να γνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να μην έχει όλες τις απαντήσεις και πως είναι εντάξει να μη θέλει πια τη ζωή που οι άλλοι περιμένουν. Δυσκολευόμαστε πολύ με την παύση. Προσπαθούμε να γεμίσουμε το κενό μιας δουλειάς με μια άλλη δουλειά, μιας σχέσης με μια άλλη σχέση ή της αβεβαιότητας με ακόμα ένα σεμινάριο. Το να μην ξέρουμε τι ακολουθεί μας φοβίζει. Αν όμως κινηθούμε πολύ γρήγορα, συχνά χτίζουμε ξανά την ίδια ζωή με ελαφρώς διαφορετική μορφή. Το καλό coaching δημιουργεί χώρο για να καταλάβεις τι πραγματικά αλλάζει. Τι δε σου ταιριάζει πλέον; Τι θέλεις στ’ αλήθεια; Ποιες αξίες είναι δικές σου και ποιες κληρονόμησες από την οικογένεια, την κοινωνία ή ακόμα και από τον πρώτο σου προϊστάμενο; Χρειάζεται, όμως, αυτή η διερεύνηση να συνδέεται με πρακτική στρατηγική: πραγματικές αποφάσεις, όρια, συζητήσεις και μικρά πειράματα. Ο σκοπός δεν είναι να σου πει κάποιος πώς πρέπει να είναι το επόμενο κεφάλαιο, αλλά να σε βοηθήσει να ακούσεις πιο καθαρά τον εαυτό σου και να το δημιουργήσεις συνειδητά.
Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε τις περιοριστικές πεποιθήσεις, τα μοτίβα και τη φωνή του εσωτερικού κριτή;
Κοίτα λιγότερο τις προθέσεις σου και περισσότερο όσα επαναλαμβάνεις. Ρώτησε: "Γιατί καταλήγω ξανά στο ίδιο αποτέλεσμα παρόλο που άλλαξαν οι άνθρωποι, οι συνθήκες ή ο χώρος εργασίας; Πού υπερλειτουργώ, σωπαίνω, αναζητώ επιβεβαίωση, εγκαταλείπω τα όριά μου ή αναβάλλω κάτι που έχει σημασία για μένα;". Ο εσωτερικός κριτής δεν είναι μια αόριστη, "woowoo " έννοια. Είναι ένα αναγνωρίσιμο μέρος μας, με συγκεκριμένη φωνή, τόνο και αντιδράσεις. Φράσεις όπως "θα έπρεπε να κάνω περισσότερα", "είναι πολύ αργά", "αυτό θα ήταν ανεύθυνο" ή "δεν είμαι αρκετή" είναι συχνά μόνο η επιφάνεια. Οι περιοριστικές πεποιθήσεις και τα μοτίβα μας δεν είναι ο εχθρός. Συνήθως αναπτύχθηκαν ως μηχανισμοί προστασίας απέναντι στην απόρριψη, την αποτυχία ή την απογοήτευση. Η διαδικασία ξεκινά με την επίγνωση: "Αυτός είναι ο εσωτερικός μου κριτής" ή "Αυτό είναι ένα γνώριμο μοτίβο". Έπειτα εξετάζουμε το ερέθισμα και, τέλος, την προστασία που κρύβεται από κάτω: "Από τι προσπαθεί να με προστατέψει και χρειάζομαι ακόμη αυτή την προστασία σήμερα;". Μόνο τότε μπορούμε να επιλέξουμε συνειδητά μια διαφορετική αντίδραση.
Πώς ξεχωρίζουμε όσα θέλουμε πραγματικά από όσα έχουμε μάθει ότι "πρέπει" να θέλουμε;
Το μεγαλύτερο στοιχείο είναι συνήθως η λέξη "πρέπει". "Πρέπει να έχω αυτόν τον τίτλο". "Πρέπει να έχω παντρευτεί ή να έχω παιδιά". "Πρέπει να κερδίζω ένα συγκεκριμένο ποσό". "Πρέπει μέχρι αυτή την ηλικία να έχω φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο σταθερότητας". Η κοινωνική διαμόρφωση μιλά μέσα από την υποχρέωση και τη σύγκριση. Όταν τα ίδια μηνύματα επαναλαμβάνονται για χρόνια, αρχίζουν να ακούγονται σαν τη δική μας φωνή. Αυτό δε σημαίνει ότι κάποιος μας ανάγκασε να ζήσουμε μια ζωή που δε θέλαμε. Μπορεί να την επιλέξαμε και να την απολαύσαμε πραγματικά. Το πρόβλημα αρχίζει όταν συνεχίζουμε να ακολουθούμε έναν παλιό ορισμό της επιτυχίας χωρίς να ελέγξουμε αν εξακολουθεί να εκφράζει αυτό που είμαστε σήμερα. Μερικές χρήσιμες ερωτήσεις είναι: "Αν κανείς δεν μπορούσε να δει ή να κρίνει αυτή την επιλογή, θα την έκανα;", "Τι θα επέλεγα αν δε χρειαζόταν πια να αποδείξω ότι είμαι επιτυχημένη;", "Τι θα επέλεγα αν ήξερα ότι
κανείς δε θα απογοητευόταν ή δε θα πληγωνόταν;" και "Αν συνεχίσω να κάνω την ίδια επιλογή για τα επόμενα πέντε χρόνια, πού θα με οδηγήσει;". Αυτό που θέλουμε πραγματικά δεν είναι πάντα άνετο, λογικό ή απαλλαγμένο από φόβο. Ο φόβος δε σημαίνει αυτομάτως ότι μια επιλογή είναι λάθος, όπως και η άνεση δε σημαίνει ότι είναι σωστή.
Η αυτογνωσία δεν οδηγεί πάντα σε αλλαγή. Τι μετατρέπει μια συνειδητοποίηση σε ουσιαστική πράξη;
Η αυτογνωσία μπορεί να γίνει μια πολύ εξελιγμένη μορφή αποφυγής. Συναντώ ανθρώπους που μπορούν να εξηγήσουν ακριβώς γιατί υπερλειτουργούν, προσπαθούν να ικανοποιούν τους πάντες ή επιλέγουν ακατάλληλες σχέσεις και ύστερα συνεχίζουν να οργανώνουν τη ζωή τους γύρω από το ίδιο μοτίβο. Το "ξέρω γιατί το κάνω" μπορεί εύκολα να γίνει το τέλος της δουλειάς, αντί για την αρχή της. Η επίγνωση πρέπει να γίνει ορατή στο ημερολόγιο, σε ένα όριο ή σε μια συζήτηση που αποφεύγεις. Μια αξία που δε φτάνει ποτέ στο ημερολόγιό σου παραμένει απλώς μια λέξη. Δε χρειάζεται να περιμένουμε μέχρι να νιώσουμε απολύτως σίγουρες ή ατρόμητες. Επιλέγουμε μια πράξη αρκετά ειλικρινή, ώστε να έχει σημασία, και αρκετά ρεαλιστική, ώστε να την κάνουμε ακόμα κι αν είναι τόσο απλή όσο το να ξυπνήσουμε 5 λεπτά νωρίτερα. Η κατανόηση αρχίζει να αλλάζει τη ζωή όταν μας ζητά να ρισκάρουμε κάτι οικείο: την επιδοκιμασία, την άνεση, τον έλεγχο ή μια παλιά ταυτότητα.
Γιατί στο 4D Framework συνδυάζεις business strategy, consulting, energy και inner work;
Επειδή δεν είναι κάθε επιχειρηματικό πρόβλημα και πρόβλημα νοοτροπίας και δε λύνεται κάθε στρατηγική δυσκολία με ακόμα ένα spreadsheet. Η δουλειά μου κινείται σε τέσσερα επίπεδα. Το Business Strategy εξετάζει την ανάπτυξη, την πρόοδο και τις αποφάσεις, Το Consulting αξιοποιεί την εμπειρία, τα frameworks και το mentoring, Το Energy εστιάζει στις προσωπικές αξίες, στον σκοπό και
στη ζωτική ενέργεια και το Inner Work πηγαίνει βαθύτερα σε φόβους, τραύματα και πεποιθήσεις. Οι παραδοσιακοί σύμβουλοι επικεντρώνονται συχνά στην επιχείρηση και πολλοί coaches αποκλειστικά στον άνθρωπο. Δεν πιστεύω ότι τα δύο μπορούν πάντα να διαχωριστούν. Μια εξαιρετική στρατηγική που απαιτεί από κάποιον να εγκαταλείψει τον εαυτό του δεν είναι βιώσιμη.
Τι ρόλο παίζουν το σώμα, η διαίσθηση και το νευρικό σύστημα;
Στην εταιρική μου ζωή είχα γίνει πολύ καλή στο να χρησιμοποιώ τη λογική για να παρακάμπτω όσα μου έλεγε το σώμα μου. Μπορούσα να εξηγώ γιατί ακόμα μία πτήση, ακόμα ένα project ή ακόμα 1 χρόνος ήταν απολύτως λογικά αγνοώντας την εξάντληση από κάτω. Το σώμα δε μιλά με παρουσιάσεις PowerPoint. Μιλά με ένταση, κακό ύπνο, πονοκεφάλους, έκζεμα ή πανικό τα βράδια της Κυριακής. Η διαίσθηση είναι εκείνη η πιο ήσυχη αίσθηση ότι κάτι είναι σωστό ή λάθος για εμάς πριν ακόμη μπορέσουμε να εξηγήσουμε το γιατί. Αυτό δε σημαίνει
ότι κάθε φόβος είναι ένδειξη πως πρέπει να σταματήσουμε. Μερικές φορές φοβόμαστε επειδή κάτι δεν είναι σωστό και άλλες επειδή είναι απλά καινούριο. Το σώμα και η διαίσθηση δεν πρέπει να αντικαθιστούν τη λογική, αλλά να συμπεριλαμβάνονται στην απόφαση. Ο νους ρωτά: "Βγάζει νόημα;". Το σώμα ρωτά: "Τι μου κοστίζει;". Και η διαίσθηση: "Αυτή η επιλογή είναι δική μου;".
Πώς βοηθούν η φύση, η ακινησία και οι καθημερινές τελετουργίες;
Οι περισσότεροι προσπαθούμε να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις μέσα στο ίδιο περιβάλλον που μας μπέρδεψε: στο ίδιο γραφείο, με το ίδιο τηλέφωνο να χτυπά, τους ίδιους ανθρώπους να ζητούν πράγματα και τις ίδιες συνήθειες να συνεχίζονται γύρω μας. Η φύση αλλάζει το πλαίσιο. Δεν αποφασίζει για εμάς, αλλά μας δίνει την απόσταση που χρειαζόμαστε για να δούμε διαφορετικά την κατάσταση. Για μένα αυτή η σχέση έγινε κυριολεκτική, όταν άφησα τη "λαμπερή" ζωή μου και μετακόμισα σε ένα απομακρυσμένο βουνό για να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Ακινησία σημαίνει να σταματάς αρκετά ώστε να ακούσεις τις δικές σου σκέψεις πριν ζητήσεις τη γνώμη όλων των άλλων. Μικρές καθημερινές τελετουργίες μπορούν να διατηρήσουν αυτή τη σύνδεση. Αλλάζοντας τα ρούχα της δουλειάς, να αποφασίζεις συνειδητά τι αφήνεις πίσω και δε θα μεταφέρεις στη βραδιά σου, να πλένεις τα χέρια σου μετά από μια δύσκολη ημέρα ως πράξη ολοκλήρωσης, να βάζεις ένα συγκεκριμένο τραγούδι και να κινείσαι κάθε φορά που χρειάζεται να περάσεις από έναν ρόλο σε έναν άλλον. Παίρνουμε πολύ διαφορετικές αποφάσεις όταν είμαστε ήρεμες και παρούσες απ’ ό,τι όταν είμαστε εξαντλημένες, αφηρημένες ή υπό πίεση.
Τι γίνεται δυνατό όταν η κίνηση, το mindset, η δημιουργικότητα και το ritual συναντιούνται;
Δε ζούμε σε ξεχωριστά κομμάτια, γιατί λοιπόν συνεχίζουμε να δουλεύουμε με τον εαυτό μας έτσι; Η yoga μπορεί να απελευθερώσει ένταση από το σώμα, αλλά δε θα σου δείξει απαραίτητα γιατί εγκαταλείπεις τα όριά σου. Το coaching μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις ένα μοτίβο, αλλά η κατανόηση δεν αποφορτίζει αυτομάτως το στρες που κουβαλά το σώμα εδώ και χρόνια. Μια τελετουργία μπορεί να φέρει μια δυνατή συνειδητοποίηση, όμως αυτή μπορεί γρήγορα να ξεθωριάσει αν δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο. Γι’ αυτό μαζί (σ.σ. με τη Μαρία Καραπαντελή) δημιουργήσαμε το The Fifth Element. Θέλαμε οι διαφορετικές πρακτικές να υποστηρίζουν η μία την άλλη συνδέοντας body, mind, soul και ritual. Η κίνηση μας επαναφέρει στο σώμα. Το coaching μας βοηθά να κατανοήσουμε τις πεποιθήσεις και τις επιλογές μας. Η φύση ανοίγει χώρο. Η δημιουργικότητα εκφράζει όσα δεν μπορούμε πάντα να εξηγήσουμε. Και το ritual δίνει νόημα σε όσα ανακαλύπτουμε. Το πέμπτο στοιχείο δεν είναι ακόμα μία πρακτική. Είσαι εσύ ο άνθρωπος που τα ενώνει όλα και αποφασίζει τι θα αλλάξει μετά την εμπειρία. Για μένα είναι, επίσης, μια επιστροφή στις ρίζες μου, στην Ελλάδα. Επιλέξαμε το Montanema Handmade Village στα Άγραφα, έναν τόπο που το όνομά του συνδέεται με το "άγραφο": το ιδανικό περιβάλλον για εννέα γυναίκες που θέλουν να εξερευνήσουν πόσο από τη ζωή τους γράφτηκε για εκείνες και τι επιθυμούν πλέον να γράψουν οι ίδιες.
Αν μια γυναίκα νιώθει εγκλωβισμένη ή φοβάται την αλλαγή, ποια είναι η πρώτη ερώτηση που θα την καλούσες να κάνει στον εαυτό της;
"Τι προσποιείσαι ότι δε γνωρίζεις;". Το να νιώθουμε εγκλωβισμένες δε σημαίνει πάντοτε ότι δεν έχουμε απάντηση. Μερικές φορές γνωρίζουμε ακριβώς τι δεν πάει καλά, αλλά δε μας αρέσει αυτό που απαιτεί η παραδοχή του: ίσως χρειαστεί να απογοητεύσουμε κάποιον, να αφήσουμε κάτι πίσω, να κάνουμε μια δύσκολη συζήτηση ή να γίνουμε ξανά αρχάριες. Έτσι, λέμε στον εαυτό μας ότι χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο, πληροφορίες ή βεβαιότητα. Δε χρειάζεται να λύσεις ολόκληρη τη ζωή σου αμέσως. Άφησε πρώτα τον εαυτό σου να πει την ειλικρινή απάντηση χωρίς να προσπαθήσεις να τη διορθώσεις. Έπειτα ρώτησε: "Ποιο είναι ένα πράγμα που μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα και αντανακλά αυτό που ήδη γνωρίζω;". Μπορεί να είναι μια συζήτηση, ένα όριο ή μία ώρα αφιερωμένη στη διερεύνηση μιας διαφορετικής πιθανότητας. Η αλλαγή γίνεται λιγότερο τρομακτική όταν δεν την αντιμετωπίζουμε ως μια τεράστια απόφαση.
AΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ SHAPE ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
Απόλυτη εξάντληση: Τι συνέβη όταν σταμάτησα να είμαι "η αποτελεσματική" για όλους