Από τη Μάρη Γαργαλιάνου, διαπιστευμένη business & life coach,
communication expert, δημιουργό του magicme.gr
Μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι η συγχώρεση είναι κάτι που δίνεις. Κάτι που αφορά τον άλλο. "Να είσαι ανώτερη", "να μην κρατάς κακία", "να προχωράς". Ίσως κανείς δε μας έμαθε το πιο βασικό, ότι η πιο δύσκολη – και σημαντική – συγχώρεση είναι αυτή προς τον εαυτό μας. Για τις φορές που δε φύγαμε νωρίτερα. Για τα "ναι" που είπαμε ενώ μέσα μας φωνάζαμε "όχι". Για τις επιλογές που σήμερα δε θα κάναμε ξανά.
Ως coach, το βλέπω συνέχεια. Γυναίκες δυναμικές, συνειδητοποιημένες, με δουλειά με τον εαυτό τους… να κουβαλούν μια εσωτερική αυστηρότητα που δε θα επέτρεπαν ποτέ σε κανέναν άλλο να τους δείξει. Και τότε μου γίνεται ξεκάθαρο: δεν είναι ότι δεν έχουμε προχωρήσει, αλλά ότι δεν (μας) έχουμε συγχωρήσει.
H "περίεργη" συνήθεια που έχεις όταν αγχώνεσαι και τελικά λειτουργεί σαν εργαλείο αυτοφροντίδας
"Δεν μπορώ να με συγχωρήσω"
Η Μαρίνα σε μια συνεδρία μου είπε κάτι που μου έμεινε: "Νιώθω ότι, αν με συγχωρήσω, θα είναι σαν να λέω ότι ήταν ΟΚ ό,τι έγινε και, Μάρη, δεν ήταν καθόλου ΟΚ και το ξέρεις". Να το! Εκεί μπερδευόμαστε. Η συγχώρεση δεν είναι δικαίωση. Δεν είναι "ήταν σωστό", ή "ηθικό", ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Είναι "έγινε και μπορώ να συνεχίσω χωρίς να με τιμωρώ –πια– γι’ αυτό".
Δεν ακυρώνει την εμπειρία. Μας απελευθερώνει από αυτήν. Γιατί η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές δε μας κρατάει πίσω αυτό που συνέβη. Μας κρατάει ο τρόπος που επιλέγουμε να το θυμόμαστε ή που επιμένουμε να επιστρέφουμε εκεί, ξανά και ξανά, σαν να χρωστάμε μια τιμωρία που δεν τελειώνει ποτέ. Και κάπου εδώ έρχεται η στιγμή που χρειάζεται να πάρεις μια απόφαση: θα συνεχίσεις να είσαι αυστηρή μαζί σου ή θα πάρεις, επιτέλους, το μέρος σου; Κι αλήθεια, αν δεν το κάνεις εσύ για εσένα, ποιος περιμένεις να το κάνει για εσένα;
Γιατί είμαστε τόσο σκληρές με εμάς;
Αν το καλοσκεφτείς, δε γεννηθήκαμε έτσι. Τόσο αυστηρές με τον εαυτό μας, τόσο έτοιμες να τον κρίνουμε για κάθε "λάθος". Κάπου στην πορεία μάθαμε ότι πρέπει να είμαστε καλύτερες, πιο προσεκτικές, πιο "σωστές". Μάθαμε ότι η αξία μας συνδέεται με τις επιλογές μας. Ότι αν κάνουμε λάθος, κάτι λέει αυτό για εμάς. Και κάπως έτσι, αρχίσαμε να κρατάμε αρχείο. Να θυμόμαστε τι δεν κάναμε καλά. Τι έπρεπε να είχαμε δει νωρίτερα. Τι "δεν επιτρέπεται" να ξανασυμβεί. Σαν να πιστεύουμε ότι, αν είμαστε αρκετά αυστηρές μ’ εμάς, δε θα ξαναπληγωθούμε.
Spoiler: Δε λειτουργεί έτσι. Η αυστηρότητα δε σε προστατεύει. Σε κρατάει κολλημένη. Και το πιο ειρωνικό; Την ίδια στιγμή που εμείς γινόμαστε οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού μας, για τους άλλους έχουμε κατανόηση. Θα πεις στη φίλη σου "έκανες ό,τι μπορούσες", "δεν ήξερες τότε", "μην είσαι τόσο σκληρή με τον εαυτό σου". Εσένα γιατί δε σ’ το λες; Δε σου κουνάω το δάχτυλο, στην ίδια πλευρά της ιστορίας βρισκόμαστε. Απλά, προσωπικά, έχω κατανοήσει το "γιατί". Γιατί κάπου μέσα μας έχουμε συνδέσει τη συγχώρεση με το "ρίχνω τα στάνταρ", με το ότι αν σε αφήσεις… θα επαναλάβεις τα ίδια.
Πάρε το μέρος σου
Δεν ξέρω ποια είναι αυτή η ιστορία που κρατάς ακόμα μέσα σου. Αυτό που εύχεσαι να είχες κάνει αλλιώς και που, αν γύρναγες τον χρόνο πίσω, θα το διόρθωνες. Ξέρω όμως κάτι άλλο, ότι τότε ήσουν αυτή που ήσουν. Και τώρα είσαι αυτή που είσαι. Δε χρειάζεται να συμφωνείς με τον εαυτό σου του τότε για να τον συγχωρήσεις, μόνο να τον καταλάβεις. Και αυτό σημαίνει να δεις τη διαδρομή του, να πατήσεις "stop" στον κριτή και να σταθείς δίπλα σου, επιτέλους, ως σύμμαχος. Νιώθω σαν να σε ακούω. "Πώς να με συγχωρήσω;" ρωτάς. Ίσως το ερώτημα δεν είναι αυτό, αλλά το "γιατί επιμένεις να με τιμωρείς;". Και… μήπως ήρθε η στιγμή να σταματήσει αυτό;
AΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ SHAPE ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2026
Εικόνα σώματος: Πώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καταστρέφουν την αυτοεκτίμησή μας
Οι πιο πρόσφατες Ειδήσεις
Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις για υγεία, διατροφή και γυμναστική στο shape.gr
